2015’ten Bir Şiir

Varlığını inkar eden absürdlüğün ehli
Seni hatırlatan olacaktı mutabık sevgili
Gel gör ki anılır deli diye kendisi
Bir dili var ki bitiremedi bahsini

Düşünceler var ki der sen yoksun
Onu fikredenin aklı akıldan yoksun
Doğrusu bu fikrin işte sen bir feride
Diyarındaki de zikretmeli, seferi de

Tanrı ile Sohbet

Elçine bile şüphe ekersin, ben edince cehenneme
Senin aracından bir sual geldi, niçin edersiniz şüphe
Gün oldu devran döndü, elçiyim diyen tımarhaneye

Şimdi sual sırası bana geldi, nasıl etmeyelim şüphe

Kara kalpliler beni dinsiz imansız diye taşlarlar
Şeytana kul olunup, secdeden kalkmaz başlar
Sen de beni sual ederim diye yakacaksan eğer

Kabul ederim, sevgin yalnız elçineymiş meğer

Var mısın yok musun belli değil, beni bul dersin
Nereden bilsin ki bu varlık, bulduğu şey sen misin
Kime vaaddir cennet, sen sanıp başını kaldırmayana mı

Ömrü boyunca putlara baş kaldırıp da seni arayana mı

Ne bu eziyet ey Tanrı, garezin mi vardır bana
İstemem gayrı, yemek için zaman bile, aşımı
Kara melek musallat et, gene de kızmam ama

Tek koyar bana, anlamadan kesersen başımı

Beklemek

Istırap var, bekler iken
Kavuşunca, değer biter
Aksi halde, yıkık hayaller
Varın değeri, yok iken

Eserinin Ötesinde, Sen Nesin?

Kanıtını göster bana var olduğunun
Dersin ki beni ben yapan benim eserim
Farkında mısın sorduğum sorunun

Maymun da bağırır, bu benim eserim

Nesin sen eserinin ötesinde
Gördüğüm tek şey mi madde
Ardındakine mi demişler irade
Asla bilemeyeceğim herhalde