Sahte mümin, tanrı tanıtmaktır
Sabah akşam, tanrı anmaktır
Seferinin dili, tanrı tanımazdır
Yegane gaye, tanrı tanımaktır
Şeytan
Şeytan iki yüzlülük der diye onu öyle sanır
Yanlış bilir mahluklar, iki yüzlü olan insandır
İnanamaz, olmadığına rağmen gözlerim ermiş
Yemin eder, şeytandan dürüstünü görmemiş
Bir gün özlemle ararsam, özü sağlam olan
Vücut bulsa da zuhur etse huzuruma şeytan
Dostumdan iyi ağırlamazsam namerd olam
Şundan ki, tek odur Tanrıya ettiği yemini tutan
Yakarış
Madem sorgulatacaksın illa ardını
Ne diye yaratırsın bu boş alemi
Kötülük mü yaptım sana ey Tanrı
Ne diye izletirsin bana bu elemi
Tanrı ile Sohbet
Elçine bile şüphe ekersin, ben edince cehenneme
Senin aracından bir sual geldi, niçin edersiniz şüphe
Gün oldu devran döndü, elçiyim diyen tımarhaneye
Şimdi sual sırası bana geldi, nasıl etmeyelim şüphe
Kara kalpliler beni dinsiz imansız diye taşlarlar
Şeytana kul olunup, secdeden kalkmaz başlar
Sen de beni sual ederim diye yakacaksan eğer
Kabul ederim, sevgin yalnız elçineymiş meğer
Var mısın yok musun belli değil, beni bul dersin
Nereden bilsin ki bu varlık, bulduğu şey sen misin
Kime vaaddir cennet, sen sanıp başını kaldırmayana mı
Ömrü boyunca putlara baş kaldırıp da seni arayana mı
Ne bu eziyet ey Tanrı, garezin mi vardır bana
İstemem gayrı, yemek için zaman bile, aşımı
Kara melek musallat et, gene de kızmam ama
Tek koyar bana, anlamadan kesersen başımı
Yalnızlık
Oku diye emrettiğin ümmete bak, okumuştan korkmuş
Beni bulur diye ümit ettiğin kullar, şarapla kafayı bulmuş
Sana gönderdiğimiz kara kalpler, cehennemine yarasın
Kusura bakma ey Tanrı, bu gidişle cennetinde yalnızsın
Yolculuk
Ben bir delilik edip, içeru yola çıkmışam
Meşalem kitab idi, okuyup durmuşam
Ruh ilmine hakim, dediğim idi yoldaşım
Yolda yürüdükçe, köhne olmuş, yoldaşım
Her yoldaş şeyh idi, huzuruna varmışam
Hakikatim o idi, kör göz ilen vurulmuşam
Beni bilir benden iyi, dediğim idi yoldaşım
Yolda yürüdükçe, köhne, olmuş yoldaşım
Fikir dergahına varıp da, demişim dervişem
Gözde noksan görünce, şeyhimi devirmişem
Fikir etmeyeni hor görüp zorladım nefsim ilen
Hayyam der ki, izle şu hengameyi bir köşeden
Bu rubaide hisar ilen fikri teşbih yapmışam
Hisarın heybetiyle övünür, sanardım işim iş
Yılların inşa ettiğini, kendi elim ilen yıkmışam
Yol çizmek, kumdan kaleler yapmak işi imiş
Dün hakikat dediğime, bugün yalan demişem
Bunu duyan dostun fikrinde, bir yalancı imişem
Hor görme ey dost, ben hakikati arayan bir seferi
Elbet gelir bir dalga, yıkar gider kaleyi değil ebedi
Azrail kapıda, vakit akar diye na’ab olmuşam
Nasıldır bilinmez, sonunda farkına varmışam
Gözlere tahir ağızlara murdar olurmuş aşım
Kendi münazara ateşimde, pişmezse başım
Vakit gelir şimdiye, avuç içinde kaybolmuşam
Vücut benim evim, memleketimde el olmuşam
Şehri tasvire kalksam, bana yardım edemez
Nice şeyhleri devirdi bu dil, kendine yetemez
Beklemek
Istırap var, bekler iken
Kavuşunca, değer biter
Aksi halde, yıkık hayaller
Varın değeri, yok iken
Asıl Yolumuz
Sabbah’tan dem vurduk diye
Sanmasınlar onunla yoldaşız
Bu kalp kıran yaftalar ne diye
Farklılığı hoş görmek amacımız
Siyasi bir söze, felsefi bakış bizimkisi
Bomba yaptıran kumandanı değil de
Atoma ilgili fizikçiyi suçlamak sizinkisi
Kitleler arkamda baş kaldırmak değil de
Karşısına geçip bir ayna olmak amacımız
Kendine bakınca kusrunu görsün de
Konuşmaktan yarılsın isterse dudağımız
Amacımız, bundan gayrı akmasın kanımız
Göz Aşamaları
Göz acziyetinin özüdür
Sabbah’ın bir sözüdür
Vakıalar mutlak değil
Külliyen mümkündür
Gözün gördüğü, tek taraf
Diğer gözden gören, şaşkın
Öze kör göze her şey araf
Olur mahlukat, ilkin bitaraf
Her mahluğa davranır taşkın
Körse kaderidir, dünyayla ihtilaf
Resme geniş bakan, olur şaşkın
Özünü gördüğü zaman, aşkın
Rumi
Dil kifayetsiz kalır ise
Kulağını ver Rumi’ye
Sükut Tanrı kelamı
Gayrı aciz tercüme