Bu portakalların aynı olacağını sana kim söyledi? Sen bütün bunların kurmacasını kendin yazdın. Şu inciri de şu cevizi de yeni öğrendin. Bu muydu senin için içselleştirmek? Olmasaydı. Buralar zaten hiç senin olmadı. Sen hiç buralardan gelmedin. Buraların hikayesini bile hak etmedin, gelip geçerken aitlik hissini sen yarattın. Olsun. Yine de şu eski dantellerin dönüşümünü görmek çok güzeldi. Sen o danteller de değişmez sanardın, yemeklerin tadı değişmez, insanların yüzü değişmez, hiç ölmez sanardın. Kurmacalarınla yolda kaldın, bütün bunların kaydı yok, kaydı yok, kaydı yok. Onlar inanmıştı sana. Yine inanacaklar, sen de inanmaya devam edersen. Şu toprağı alıp kokladın mı hiç? Hayır. Burada mı oturuyorsunuz? Hayır. Gerçekle işte böyle yüzleşiverdin, hatırla. Akşamsefalarını, küpelileri, ortancaları şimdi kim sulayacak? Sen hiç sulamadın zaten. Toprak bozdu bu kurmacayı. Ne tadı var ne kokusu var ne de seni hatırlayan tek bir kişi var artık.
Leave a Reply