Hülya Anbarlı
Uçan Süpürge Yerel Muhabirler Ağı
29 Mart 2012

İzmir’deki ‘Yerel Siyaset Akademisi’nin geçtiğimiz haftaki konuğu ODTÜ öğretim üyesi Prof. Yıldız Ecevit’ti. Yerel yönetimlere talip olan kadınlar Ecevit’le birlikte üç saat boyunca ‘Dünyada ve Türkiye’de Kadının Yeri’ başlığı altında feminizmi, yerel siyasette kadınların nasıl var olması gerektiğini, kadının özgürleşmesinin yollarını ve daha birçok şeyi konuştular.

Yıldız Ecevit, kadınların ‘Özel olan politiktir’ şiarıyla, siyaseti sadece Meclisle ve partilerle sınırlı olmaktan çıkararak siyaset kavramında adeta devrim yaptığını söyledi. ‘Politik olan da özeldir’ diyen Yıldız Ecevit, politikanın doğrudan doğruya hayatlarımıza değdiğini söyleyerek feminist bir bakış açısına sahip olan kadınların yerelde çok şeyi değiştirebileceğini, belediyelerin ancak kadınların karar alma mekanizmalarında yer alarak dönüştürülebileceğini vurgulayarak İzmirli kadınları yerel siyasete katılmaları konusunda yüreklendirdi. ‘Kadın hakları’ mücadelesi mi yoksa ‘kadının özgürleşme mücadelesi mi?’ sorularının da tartışıldığı söyleşide Ecevit, kadınların farklı siyaset biçimleri denemesi gerektiğini, eşitlik mücadelesine teslim olmamanın önemini ve yerel yönetimler için verilen mücadeleyi kadının özgürlük mücadelesinin bir parçası olarak gördüğünü söyledi. (HA/SD)

Kazete
1 Mart 2012

TBMM Kadın Erkek Fırsat Eşitliği Komisyonu’nda görüşüldükten sonra Adalet Komisyonu’na gönderilerek süratle 8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü’ne kadar yasalaştırılmaya çalışılan Kadının ve Aile Bireylerinin Şiddetten Korunmasına Dair Yasa Tasarısı‘nı 236 kadın örgütünün çatı kuruluşu Şiddete Son Platformu tepkiyle karşıladı.

Platform adına tasarıyı KAZETE’ye değerlendiren Avukat Hülya Gülbahar, “Bu tasarı kadın örgütlerinin tasarısı değil! Zaten bu tasarı ‘Şiddetle Mücadele Tasarısı’ da değil. Olsa olsa aileyi koruma politikalarından biri daha…” dedi.

Hülya Gülbahar’ın tasarıyla ilgili değerlendirmesi şöyle:

“Kadın cinayetlerinin önlenmesi ve kadına yönelik şiddetle mücadelede etkin önlemler getirmesi için yıllardır beklenen yasa tasarısı, 24 Şubat 2012 gecesi TBMM’ye sevkedildi. Artık alıştık, geceleri oluyor bu işler… Dünya tarihinin, sadece geceleri çalışan ilk ve tek parlamentosuna sahip olmakla dilediğimizce övünebiliriz.

Kadın örgütlerinin (şiddetle mücadele için yıllardır yükselttiği mücadele bir yana), özellikle 19 Eylül 2011 tarihinden itibaren Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı ile yaptığı yoğun çalışmalar sonucunda oluşturulan ve 30 Ocak 2012 tarihinde Bakanlar Kurulu’nun imzasına açılan yasa taslağı, kadın yerine aileyi esas alacak biçimde isim değişikliği yapılarak ve dört bir yanından budanarak meclise sevk edildi.

236 kadın örgütünün oluşturduğu “Şiddete Son Kadın Platformu” ve platformun 33 sayfalık alternatif taslağını destekleyen tüm kadın platformları ve kadınlar; nefeslerini tutmuş, bakanlar kurulundan çıkacak taslağı bekliyordu. Herkes büyük bir merak içindeydi. Çünkü daha önce kadın örgütlerinden habersiz olarak Bakanlar Kurulu’na sevkedilen ilk taslaktaki “yakın beraberlik içinde yaşayanlar” kavramı çıkarılmış ve taslak yeniden Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı’na iade edilmişti. Resmi nikah olmayan beraberlikleri bir anda kapsam dışına iten bu müdahale, şiddetle ilgili yürürlükteki 4320 sayılı yasanın bile gerisinde bir düzenleme istediği için kamuoyunda büyük bir tartışma yaratmıştı.

Bu tartışma, ister “yeni hayırlara vesile oldu” diyelim, ister “yeni bir oyalama/sorunu unutturma sürecini başlattı” diyelim; sonuçta kadın örgütlerinin müdahalesi ile taslağın başından sonuna değiştirilmesini sağladı. Şiddete Son Kadın Platformu’nun Bakanlıkla oturduğu müzakere sürecinin sonunda, kadın örgütlerinin içine tamamen sinmese de, eski haline göre daha etkili bir yasa taslağı oluşturuldu. Bakanlığın her düzeydeki yetkilileri ise, kalan eksikliklerin, TBMM’deki komisyonlarda tamamlanacağı sözü verdi.

Bu taslağın en önemli özellikleri:

- kadına karşı şiddetin asıl kaynağı/nedeni olan kadın-erkek eşitsizliğini, toplumsal cinsiyet rollerini yasanın ana eksenine koymaya çalışması,
- tüm yetersizliklerine rağmen, Türkiye çapında 7/24 çalışacak kadın merkezleri ile şiddetin takibini öngörmesi,
- ve aynı zamanda da şiddet uygulayan erkeklere karşı alınacak tedbirlerde, onların temel insan haklarına/onuruna saygı gösterilmesi kuralını getirmesi idi.

Bakanlar Kurulu, bu düzenlemelerin tümünü çizdi; yasanın ve 7/24 kadın merkezlerinin içeriğini boşaltarak; gerek meclisin, gerek kamuoyunun önüne hiçbir ciddiyeti ve samimiyeti olmayan bir tasarı müsveddesi attı.

Şimdi, basına servis edilen bildiriler ile “kadın örgütleri ile birlikte hazırlanmış (!)” bu tasarının 8 Mart Dünya Kadınlar Günü’nde yasalaşmasını hedeflendiği açıklanıyor. Benzer yasa yapma süreçlerinden de tanıdığımız üzere, kendilerince “iş bitti” deniyor.

Haberin devamı için: http://www.ucansupurge.org/turkce/index2.php?Hbr=543

In the video below, photojournalists Ofelia de Pablo and Javier Zurita interview survivors and document the ongoing forensic and legal investigation that has just indicted former Guatemalan President Efraín Ríos Montt.

Click here to watch the video

For more information on sexualized violence as a weapon of war: http://www.womenundersiegeproject.org/

We first thought about starting this piece with the story of Saleha Begum, a survivor of Bangladesh’s 1971 war in which, some reports say, as many as 400,000 women were raped. Begum had been tied to a banana tree and repeatedly gang raped and burned with cigarettes for months until she was shot and left for dead in a pile of women. She didn’t die, though, and was able to return home, ravaged and five months pregnant. When she got home she was branded a “slut.”

We also thought of starting with the story of Ester Abeja, a woman in Uganda who was forcibly held as a “bush wife” by the Lord’s Resistance Army. Repeated rape with objects destroyed her insides. Her captors also made her kill her 1-year-old daughter by smashing the baby’s head into a tree.

We ran through a dozen other stories of women like Begum and Abeja, and finally realized that it would be too difficult to find the right one — the tale that would express exactly how and in what ways sexualized violence is being used as a weapon of war to devastate women and tear apart communities around the world, conflict by conflict, from Libya to the Democratic Republic of Congo.

It is because of this complexity that we must understand how sexualized violence is being used. We must understand in order to stop it — just as, when seeking to defuse a bomb, it is crucial to know its components. Both the World Health Organization and the U.N. Security Council have recognized that there is a lack of research on the nature and extent of sexualized violence in conflict, even as there is increasing demand from U.N. bodies, donors, and others for better analysis to work toward prevention and healing.

All of this is why we have begun a new project at the Women’s Media Center that breaks down the specifics of sexualized violence into areas such as its motives and patterns, its fallout, and the gender and cultural attitudes that may have led to it. We’re calling our project Women Under Siege, because with four women being raped every five minutes in Congo alone, we can say it is nothing less than that — an ongoing siege. And it’s time we began to put an end to it.

Sexualized violence may be the only form of violence in which the victim is blamed or is even said to have invited it. In war, rape shames women, men, children, entire societies. The stigma imposed on all who are touched by this violence makes this weapon incredibly effective as a means of destroying the enemy.

But it is crucial to remember that it wasn’t always like this, nor does it have to be. Sexualized violence isn’t a “natural” part of conflict. For the first 90% or more of human history, females and males had roles that were balanced and porous. Our societal positions weren’t based on the domination of females by males. Humans and nature, women and men, were linked rather than ranked. The circle, not the hierarchy, was the organizing principle of our thinking.

By analyzing how sexualized violence was used to ethnically cleanse, as it was in Bosnia; to force pregnancies that would literally change the face of the next generation; or, as in Egypt, to stop dissent, we can look to future wars and possibly prevent a reoccurrence.

For generations, we have ignored or been denied knowledge of the mass sexualized violence inflicted on Jewish women in the Holocaust. Women who survived brutal attacks have even been accused of collaborating in order to survive, just as, say, a raped woman in the Congo may never be accepted back into her village or family because she is considered culpable.

Last year, a book called “Sexual Violence Against Jewish Women During the Holocaust” brought to light how the Nazis perpetrated rape and sexual humiliation on a tremendous scale. Yet none of this had been revealed or tried at Nuremburg. If we’d known about this earlier, might it have helped prevent rape camps in the former Yugoslavia? Or rape as a weapon of genocide in the Congo?

Naming sexualized violence as a weapon of war makes it visible — and once visible, prosecutable. What happened to men in the past was political, but what happened to women was cultural. The political was public and could be changed; the other was private — even sacred — and could not or even should not be changed.

Making clear that sexualized violence is political and public breaks down that wall. It acknowledges that sexualized violence does not need to happen. When masculinity is no longer defined by the possession and domination of women, when femininity is no longer about the absence of sexual experience or being owned, then we will have begun.

But first, we have to stop saying sexualized violence is inevitable, or allowing its victims to be blamed. We have to imagine change before we can create it.

Editor’s note: Gloria Steinem is a writer, lecturer, editor, and feminist activist. She co-founded Ms. Magazine and the Women’s Media Center, and is the author of four best-selling books. She is an organizer and lecturer and a frequent media spokeswoman on issues of equality. Lauren Wolfe is an award-winning journalist and the director of Women Under Siege, a Women’s Media Center initiative on sexualized violence in conflict. She is the former senior editor of the Committee to Protect Journalists, and blogs at laurenmwolfe.com.

İsveç Kraliyet Akademisi’nin verdiği Nobel Barış Ödülü’nü paylaşan Liberya’dan Ellen Johnson-Sirleaf ile Leymah Gbowee ve Yemenli Tevekkül Karman, Oslo Belediye Binası’nda yapılan bir törenle dün (11 Aralık) ödüllerini aldı.

Üç kadın da ülkelerinde kadın haklarını için verdikleri mücadele göz önüne alınarak ödüle layık görüldü.

Programın açılış konuşmasını yapan  Nobel Komitesi Başkanı Thorbjorn Jagland, anlaşmazlıkların çözümünde kadınların rolünün önemine vurgu yaparak kadınların arkada bırakılması durumunda Arap Baharı’nın tamamlanamayacağını söyledi.

Yemen’de uzun yıllar insan hakları ve özgürlük mücadelesi veren Tevekkül Karman, ödülü, ülkesi Yemen, bütün dünya kadınları ve diktatörlüğe karşı barışçıl bir mücadele yürüten Arap gençliği adına aldığını söyledi.

Nobel Barış Ödülü’nü kazanan ilk Arap kadın ve aynı zamanda bugüne kadar ödül alan en genç kişi olan Karma, daha demokratik bir ülke için mücadele eden milyonlarca Arap gencinden biri olduğunu söyleyerek, Yemen Devlet Ali Abdullah Salih’ın baskıcı rejimini eleştirdi.

Ödülün diğer sahibi, Liberya’da 2005′de Afrika’nın demokratik yollarla seçilen ve bu yılki seçimlerde de tekrar seçilen ilk kadın Devlet Başkanı Ellen Johnson Sirleaf, artık kadın ve erkeklerin bin farkli dilde “daha fazla hayır” deme cesaretini bulduğunu, bunun da şiddeti ortadan kaldırarak demokrasi, özgürlük ve barışı getireceğini söyledi.

Sirleaf, tüm kadın ve erkeklere seslenerek alçak sesle de olsa “haksızlığı söylemekten korkmayın ve vazgeçmeyin” dedi.

Barış aktivisti Liberyalı Leymah Roberta Gbowee, 2003′ün başında, inancından başka hiçbir şeyi olmayan yedi kadının iç savaşa karşı ne yaparız diye bir araya geldiğini ve Barış Kampanyaları için Liberya’nın Kadınları örgütünün böyle kurulduğunu söyledi.

Gbowee, Liberya’nın bugüne kadar hep çocuk askerlerle anıldığını ancak bundan sonra beyaz tişörtlü Liberyalı kadınlarla anılacağını söyledi.

(Click on the photo to watch the video!)

Men’s magazines aren’t known for representing women well, or accurately. In the universe of Playboy, Maxim, and GQ, women eagerly strip off their clothes at any opportunity, pose in lesbian sexy scenes for fun, and are easily molded into please-her-man machines. But this isn’t usually regarded as a real danger to society. According to a new UK study, however, the comments that men’s magazines make about women are almost identical to those made by convicted rapists.

Miranda Horvath of Middlesex University and Peter Hegarty of the University of Surrey scoured four of the UK’s most popular men’s magazines, dubbed “lads’ mags,” and pulled out a range of remarks about of women.

For example: “Mascara running down the cheeks means they’ve just been crying, and it was probably your fault . . . but you can cheer up the miserable beauty with a bit of the old in and out.”

Then they sifted through transcripts of interviews with convicted rapists in the U.S., and picked out comments that these men had made about women, and how their victim’s behavior justified their crimes.

For example: “Girls ask for it by wearing these mini-skirts and hotpants . . . they’re just displaying their body . . . Whether they realize it or not they’re saying, ‘Hey, I’ve got a beautiful body, and it’s yours if you want it.’”

The researchers asked a group of men and women between the ages of 19 and 30 to rank the quotes according to how derogatory they were, and identify the source: men’s magazine or convicted rapist?

The participants considered the quotes from men’s magazines more demeaning, and their identifications were no better than guesswork.

In another study, the researchers asked men between the ages of 18 and 46 to report how strongly they identified with the quotes. Without knowing who said what, the men identified more with the rapists’ statements.

When the researchers told the participants the source of each of the quotes beforehand, however, the men were quick to identify more with the men’s magazine excerpts — even though some of them were misattributed, and were actually the words of a rapist.

This study, which will be published online in the British Journal of Psychology next week, led the researchers to two uncomfortable conclusions.

“They tell us that there is an overlap in the content between the legitimations that rapists use to legitimate their violence against women and the kinds of things that are said about women in lads’ mags,” Hegarty said in a press release on the University of Surrey’s website. “And at the same time, they show us that when those things are attributed to lads’ mags that they’re easier for young men to identify with.”

According to this research, the sexist attitudes used by some to justify rape are normal fare within the glossy folds of the UK titles Loaded, FHM, Nuts and Zoo.

If mainstream media outlets are normalizing this language, and the behavior it describes, it could help explain why 84 percent of men who had committed rape, according to the legal definition, said that what happened wasn’t rape, according to a 1994 study. This confusion over what constitutes a violent sexual act affects women too: 49 percent of women who were raped did not classify their experience as such in a 2000 study sponsored by the U.S. Department of Justice.

Under pressure from parents, several supermarket and gas station chains in the U.K. agreed to move lads’ mags to the top shelf in February, so as to keep all the glistening bikini-clad bodies out of site and reach of children.

But the thoughts expressed in the magazines’ pages may be a greater cause for concern. “A lot of debate around the regulation of lads’ mags has been to do with how they affect children,” said Horvath, “but less has been said about the influence they have on their intended audience of young men and the women with whom those men socialize.”

Several studies have found that magazines influence men and women’s ideas of what is normal. A 1997 study showed that when men only read fitness magazines, they were more likely to believe women should have a slim figure. And researchers found in 2006 that 12 to 14 year olds who were exposed to the most sexual content, via magazines, movies, TV, and music, were over twice as likely to have sex in the next two years.

“We are not killjoys or prudes who think that there should be no sexual information and media for young people,” Hegarty emphasized. “But are teenage boys and young men best prepared for fulfilling love and sex when they normalize views about women that are disturbingly close to those mirrored in the language of sexual offenders?”

And this is just the mainstream stuff. Boys are frequently introduced to sex through pornography, which is often demeaning to women and sometimes violent. There is no solid evidence that pornography shapes our real-life sexual behavior, but many believe we are living the consequences of easy-access hardcore porn, from a culture that’s more permissive to sexual violence to rising rates of erectile dysfunction.

Censorship may seem like the quickest and easiest solution, but Horvath and Hegarty don’t believe banning men’s magazines or restricting their content will solve the real issue. “Instead, I think it would be more useful if the government were to invest in really high quality sex education for young men and women,” said Hegarty, “so that people didn’t have to rely on this kind of media to fill the gap.”

Source: The Huffington Post (Women)

Kadına yönelik şiddete karşı 25 Kasım Dünya Kadına Yönelik Şiddetle Mücadele Günü’nde kadınlar Ankara’da alanlardaydı.
25 Kasım Kadın Platformu tarafından düzenlenen yürüyüş öncesi kadına yönelik şiddete karşı  kadınlar, saat 17.30′da Yüksel Caddesi’nde bir araya geldiler. “Öldüren sevgi istemiyoruz”, “Şiddet, taciz, tecavüz kader değildir” yazılı dövizlerin taşındığı yürüyüş Sakarya Caddesi’nde son buldu.

“Kadına Yönelik Şiddeti Durduracağız!” pankartıyla Ankara’da ki yürüyüşe katılan kadınlar ” Münferit değil, sistematik cinayet”, “Anayız barışan yanayız”, “Jin jiyan azade”, “Yaşasın kadın dayanışması” sloganları attılar.

Yürüyüşün ardından yapılan basın açıklamasında “Uluslararası Kadına Yönelik Şiddete Karşı Birlik ve Mücadele Günü’nde tüm ezilen, yok sayılan, ötekileştirilen, kimliksizleştirilen kadınlar olarak; kadın katillerini tanıyoruz. Katil yetiştiren sistemi biliyoruz. Yarattıkları katili koruyan devleti, katilin cezasını indiren yargıyı bu güne kadar teşhir ettik, teşhir etmeye de devam edeceğiz” denildi.

Kadınlara dayatılan zincirlerin kırılacağı belirtilen açıklamada şu ifadelere yer verildi:

“Etrafımızı saran o kalın duvarları parçalayacağız. Önce biz sahip çıkıyoruz katledilen kadınların mücadelesine. Önce biz göğüslüyoruz. Katliama dönüşen saldırıları ve kadına yönelik şiddeti, baskıyı birlikte püskürteceğiz evimizin içinden, sokağımızdan yaşamın her alanından. Özgür, eşit bir dünyayı birlikte, mücadele ederek, örgütlenerek, kadın ellerimizle kuracağız.” denildi.

Basın açıklaması ” Kadınlar artık susmayacaklar, susmayacaklar, susmayacaklar”, “Öldüren sevgi istemiyoruz” sloganlarıyla son buldu.

25 Kasım
Dominik Cumhuriyeti Rafael Trujillo diktatörlüğüne karşı mücadele eden üç kız kardeş Patria, Minerva ve Maria Teresa 25 Kasım 1960 tarihinde tecavüz edilip, öldürüldüler.  Mirabal kız kardeşlerin anısı, özgürlük ve insan hakları için verdikleri mücadele, dünyada ve Türkiye’de insan hakları savunucuları ve kadın hareketleri için bir sembol haline geldi. Ve 1999 yılında Birleşmiş Milletler, 25 Kasım’ın “Kadına Yönelik Şiddetin Ortadan Kaldırılması için Uluslararası Mücadele Günü” olarak benimsenmesi kararını aldı.

Kadınlar karşı şiddete karşı mücadele etmek için başlatılmış Pixel Projesi (The Pixel Project) kapsamında; cinsiyet odaklı şiddete maruz kalmış veya bu konuda farkındalık yaratmak için mücadele eden 16 kadını, başka kadınlara ilham kaynağı olmaları için “rol modeller” olarak belirledi.  Seçilenler arasında film yapımcılarından kadın aktivistlere kadar 11 farklı ülkeden kadınlar yer alıyor.

Anuradha Koirala – Nepal

İnsan kaçakçılığı aktivisti Anuradha Koirala, Maiti Nepal isimli kar amacı gütmeyen bir grubun kurucusu. Şiddete uğradığı için üç kez çocuk düşüren Koirala önderliğinde kurulan grup, 12 bin kız çocuğunu insan kaçakçılığından ve seks işçiliğine zorlanmaktan kurtardı. Maiti Nepal,  aile içi şiddete maruz kalmış, tecavüze uğramış veya terk edilmiş çocuklara da barınma sağlıyor. Koirala, CNN 2011 Kahramanları arasında da yer alıyor.

Betty Makoni – Zimbabve

Dünya Kız Çocukları Ağı‘nın (Girl Child Network Worldwid- GCNW) kurucusu Betty Makoni‘nin, kendisi de tecavüze ve çocuk istismarına uğramış. Makoni, GCNW bünyesinde, Zimbabve’deki kız çocuklarının eğitimini üstlenmek ve “onları güçlendirmek” için gerçekleştirdiği çalışmaları yüzünden ülkeyi terk etmez zorunda kalmış. Şu an dünyanın dört bir yanında yaşayan kız çocukları için İngiltere’den GCNW’nın çalışmlarını sürdüren Makoni hakkında Michealene Risley’in yönetmenliğini yaptığı, Umudun Goblenleri (Tapestries of Hope) isimli de bir belgesel var.

‘Bibi’ Ayesha – Afganistan

Kocasının burnunu ve bir kulağını kestiği ‘Bibi’ Ayesha, tedavi görmek için getirildiği Amerika Birleşik Devletleri’nde (ABD) ameliyat öncesi yüzünün fotoğraflanmasına izin vermişti. Time dergisinin ‘Bibi’ Ayesha’nın bu görüntüsünü kapağına taşıması, aile içi şiddete dikkat çekilmesini sağlamıştı.

Haberin devamı için: http://bianet.org/biamag/diger/133719-erkek-siddetiyle-mucadelede-16-kadin

Pixel Projesi’nin konuyla ilgili orjinal (İngilizce) web sayfası için tıklayınız.